past editions

Inversie begeleidt talentvolle, jonge beeldend kunste­naars uit Brabant in de overgang van de academie naar een veelzijdige beroepspraktijk. Een jaar lang worden jonge kunstenaars, die hun werkveld buiten de reguliere kaders van de kunstwereld plaatsen, ondersteunt in hun artistieke ontwikkeling en ondernemerschap.

Inversie is een samenwerking tussen TAC (Temporary Art Centre), Kunstpodium T en Witte Rook. Daarnaast werkt Inversie samen met diverse experts uit het veld voor workshops, executive coaching, masterclasses en sessies.

2023 EDITION

Qiaochu Guo bevraagt de gevestigde systemen en de conventionele structuren binnen de maatschappij en hoe deze invloed hebben op de modificatie en discipline van het lichaam. Deze interactie met het lichaam fungeert als een portaal dat Qiaochu leidt naar het ontdekken van de autonome mogelijkheden van hackend, verstorend gedrag en herstel als strategie.
De werken van Qiaochu zijn geïnspireerd door het onverenigbare gevoel van: vervreemding, verlating, vermoeidheid en ziekte, wat hen gebruikt als een opstandig gebaar. Ook ziet Qiaochu deze inspiratie als een metafoor die de overheersende normatieve denkwijzen uitdaagt. Qiaochu Guo is geboren in Jingmen, China.

Berendine Venemans was vroeger professioneel game designer, nu performance kunstenaar, dichter en videomaker. Als kunstenaar houdt ze zich bezig met het onbenoembare en oncontroleerbare in het leven. Daarbij onderzoekt Berendine de rol van intuïtie en gelooft ze in de kracht van het verenigen hiervan met lichaam, geest en cognitie. Het pad dat zij hierbij volgt en de ervaringen die ze opdoet deelt ze in haar werk. Het werk van Berendine nodigt uit om beleefd te worden vanuit het gevoel, met als wens om vanuit de onderbuik van de kunstenaar te spreken en zo het onbenoembare ervaarbaar te maken.

Niels Roest benadert zijn kunstenaarschap vanuit een fotografisch standpunt. Autobiografische leidraden worden verbonden met meer performatief onderzoek. Niels’ praktijk legt de focus op het bewust ronddwalen door het existentiële en fysieke landschap, dat een dialoog opent tussen interpretatie en perceptie. Het onderzoeken van de spanningen en contradicties hiertussen fungeert als het raamwerk van zijn kunst en vormt de condities die van invloed zijn tijdens het maakproces. Door te streven naar duidelijkheid over representatie in het beeld, voornamelijk middels verschillende documentatietechnieken, probeert Niels zo veel mogelijk eer te doen aan het begrijpen van zijn positie als kunstenaar bij het vormen van narratieven en vastleggen van deze subjectieve realiteit.

Froukje de Boer gebruikt gesloten systemen om haar omgeving beter te begrijpen en bouwt haar eigen geïsoleerde ruimtes om hier los van te staan. Als visueel kunstenaar maakt Froukje leefomgevingen voor objecten. Op basis van verschillende systemen wordt een structuur aangelegd waarin een veilige omgeving voor materiaal kan ontstaan. Elk leefgebied functioneert als een ruimte waarin het materiaal onafhankelijk is en niet gebruikt kan worden door elementen van buitenaf. Hierover zegt de kunstenaar: “Mijn werk gaat niet om het delen van een belevenis, het draait om het beschermen van een ervaring”

Froukje de Boer heeft haar Bachelor in Fine Arts afgerond in 2019 (Institute of Arts Maastricht) en haar Master Visual Arts and Post-Contemporary Practice behaald in 2022 (MIVC, St.Joost Den Bosch).

Jesse Fischer houdt zich bezig met het vertalen van persoonlijke en maatschappelijke invloeden naar figuratieve schilderijen en tekeningen. Door zo veel mogelijk bezig te zijn met het verzamelen en registreren van dingen die hem fascineren, probeert Jesse continu als verbeelder in de wereld te staan. Deze fascinatie kan komen vanuit verhalen uit de klassieke oudheid, Mesopotamische mythologie, maar ook uit de tarot-beeldtaal en legendes uit de Voodoocultuur van New Orleans. De duale aard van de karakters uit deze verhalen intrigeren Jesse. Niemand is inherent goed- of kwaadwillend. Het morele kompas is, net zoals bij echte mensen onderhevig aan angsten, jaloezie, hebzucht en seksuele lusten. Iets dat het volgens de kunstenaar makkelijker maakt om zich te verhouden tot deze verhalen. Volgens Fischer is het belangrijk om uiting te geven aan de krochten van de eigen geest. Anders zal een mens het kwade in de buitenwereld opzoeken en dit projecteren op anderen.

Isamo Thissen ziet het landschap als een archief van de menselijke activiteit. De grond onder onze voeten is altijd getuige van alles wat zich hier op afspeelt en zien we de afdruk van ons bestaan. De afdruk van de sporen die wij als mensen (in)direct in het landschap achterlaten vormt zowel de aanleiding voor het werk van Isamo alsook het fundament. Vanuit deze kerngedachte onderzoekt Isamo zowel de weerloze schoonheid van de natuur met datgene wat daarin leeft en vergaat, als de strakke lijnen en vreemde patronen die verschijnen uit de herstructurering van het landschap.

2022 EDITION

Ahn Sung Hwan (1989) voert experimenten uit aan de hand van de vraag: “Hoe kan een individu definitie geven in de huidige maatschappij?” Hierbij laat hij voornamelijk de kwetsbaarheid van een individu zien zoals de massaconsumptie en digitale platforms. Ahn doet dit door een nieuwe strategie te ontwikkelen die verder gaat door lichamen te herschikken.

Vince Donders (1991) bekijkt als kunstenaar de wereld met een dystopische bril. Die blik wordt gevoed door de berichtgeving in het nieuws vandaag de dag dat niet bepaald positief is. Vince gaat uit van een toekomst waarin dit in zijn ergste vorm heeft uitgepakt.

Urša Prek (1993) is een interdisciplinair kunstenaar gevestigd in Eindhoven. Haar werk, variërend van beeldende kunst tot geluidsinstallaties, focust op het begrip ruimte. De manier waarop we ruimte waarnemen is een nieuwsgierigheid die Urša drijft om ruimtelijke ervaring opnieuw te evalueren in samenhang met (persoonlijke) geschiedenis en herinnering.

Sam Scheuermann (1994) is een interdisciplinaire performance-kunstenaar. Met haar werk, dat zich bevindt in het grijze gebied tussen theater en beeldende kunst, onderzoekt ze de performativiteit van de ruimte. Steeds weer vertrekkend vanuit de vraag ‘Wie ben ik in relatie tot mijn omgeving?’, analyseert ze fysieke en sociale ruimtes en constellaties.

Emmie Liebregts (1996) ziet het kunstenaarschap als een veranderlijke positie waarbinnen ruimte gemaakt wordt voor twijfel, een ander te ontmoeten en een poging te doen deze te begrijpen. Veel voorkomende onderwerpen zijn geborgenheid, de privé-sfeer, het ongemak en het vinden van een deelbaarheid van deze ervaringen.

Maja Irene Bolier (1988) is een interdisciplinaire kunstenaar die met veel verschillende media werkt; film, installatie, collage, schrijven en performance in zelfgemaakte kostuums. Hoewel haar werk in verschillende thema’s en mediums bestaat, is er iets altijd aanwezig, namelijk de 14,784 km tussen haar vorige leven en haar huidige.

Britte Koolen (1994) is geïnspireerd door de woorden van John Maeda: ‘‘When there is less, we appreciate everything much more’’. Haar werk bestaat uit minimalistische sculpturale installaties en wandsculpturen.

2021 EDITION

Het werk van Daniel Arthuus (1996) manifesteert zich in de ruimte tussen dat wat ons mens maakt en dat wat mensen denken te zijn. Om dit te onderzoeken werkt hij met analoge, fotografische processen en teksten om fictieve situaties te creëren. Hiervoor zet zijn alter ego David Hoack in, om te spelen met ethische vraagstukken over hoe we natuur zouden moeten gebruiken.

Maureen Jonker (1994) onderzoekt de relatie tussen het menselijk lichaam en diverse (organische) vormen. Door verschillende disciplines naast elkaar te plaatsen en uit hun context te halen, komen tweedimensionale en driedimensionale elementen samen. Hierdoor worden er illusionaire ruimtes gecreëerd die zij scenario’s noemt.

Debbie Schoone (1994) onderzoekt de invloed van de mens op het milieu en onze leefomgeving. Als onderzoekend beeldmaker gebruikt zij voornamelijk het medium fotografie en focust ze zich op aspecten binnen grote maatschappelijke thema’s. Haar fascinatie voor innovatie brengt Debbie op plekken waar men normaliter geen toegang tot krijgt.

Hemaseh Manawi Rad (1995) probeert het tussengebied tussen twee culturen te omarmen als een volwaardige cultuur. Haar werk balanceert tussen midden oosterse en westerse thematieken. Haar Perzische roots hebben een grote invloed op haar keuze voor materiaal en vorm. Hemaseh onderzoekt daarom de vraag: In hoeverre is cultuur voorgeprogrammeerd?

Roos Vogels (1992) manifesteert zich als autonoom beeldend kunstenaar met een interesse voor natuur, authentiek materiaal en ambacht. In haar werk – wat vaak bestaat uit tijdelijke installaties, sculpturen, schilderijen en foto’s – spreekt ze een duidelijk verlangen uit de natuur te kunnen benaderen.

Floor Snels (1997) verdiept zich in sociale verhoudingen binnen structuren en organisaties. In haar werk onderzoekt ze hiërarchieën waar ze op reageert met een vorm die iets zegt over de situatie waarin het zich begeeft. Floor’s werk is gesitueerd, op onderzoek gebaseerd en vrijwel altijd interactief.

en_GBEN